Mijn verhaal

8 jaar geleden kreeg ik een burnout en Ik kreeg nergens meer energie van. Ik het gevoel dat ik mij in een slechte B film bevond. Zat voor de zoveelste keer in een baan waar ik geen voldoening uit haalde. Ik had geen regie en totaal geen balans meer in mijn leven; laat staan dat ik mij energiek voelde. Ik werd alle kanten opgetrokken maar ik was mij hier niet van bewust. Had geen idee wat ik nodig had, was alleen maar bezig met alles en iedereen om mij heen en wat er voor nodig was om iedereen tevreden te stellen. De kilo’s vlogen eraan en ik kon mij totaal niet meer concentreren, mijn hoofd zat bomvol. Ik had geen idee wat mijn doel was in het leven behalve overleven.

Voelde mij gefrustreerd, gestrest, angstig , onrustig, onzeker, ongelukkig, uitgeput, onbegrepen, moe, emotioneel, geïrriteerd en machteloos.

Ik had moeite met het stellen van grenzen en met het maken van keuzes; raakte snel overprikkeld. Voelde mij oververantwoordelijk, de balans tussen thuis en werk was zoek en ik presteerde niet zoals ik zou willen. Confrontaties ging ik in alle opzichten uit de weg, was moe, had geen energie en voelde mij uitgeblust. Stuctureel had ik te weinig tijd voor de dingen die ik moest doen en ik vond het super lastig om te ontspannen, het was heel vol in mijn hoofd en ik had een kort lontje.

Niet lunchen, niet goed eten, in mezelf gekeerd, dwangmatig Candy Crush spelen, wijn drinken, ruzies thuis, dubbele afspraken, afspraken vergeten, niet meer door mijn acties heen komen, sociale afspraken afzeggen omdat ik er geen tijd en energie voor heb. Weer een werkplek waar ik totaal geen voldoening uit haalde. Al maanden niet meer een nacht doorslapen en moeite met inslapen.

Zo kan het niet langer! Is dit de moeder, vrouw, dochter, werknemer die ik wil zijn? Is dit hoe ik wil dat mijn leven eruit ziet?

Na de zoveelste nacht badend in het zweet wakker te worden realiseerde ik me dat er iets moest gebeuren. Ik maak een afspraak bij mijn huisarts. Zittend in de wachtkamer voel ik mijn hart kloppen in mijn keel en realiseer ik me dat ik hulp nodig heb. Mijn hele leven zo sterk geweest, zoveel ballen in de lucht gehouden, zoveel gedragen wat niet van mij was. En dit allemaal zo goed voor de buitenwereld verborgen kunnen houden….De dokter roept mij de spreekkamer binnen. Ik zit tegenover hem en weet niet waar ik moet beginnen, voel het verdriet opkomen en zeg: “Ik weet niet waar ik moet beginnen maar het gaat echt niet goed met mij. Het is alsof er een zwarte muur voor mijn neus staat en ik kom er niet meer doorheen. Ik zie het niet meer zitten en kan al maanden niet meer slapen. Mijn emmer zit vol. Geef me alsjeblieft iets waardoor ik weer een nacht normaal kan slapen. We hebben een gesprek over hoe dit zo ver gekomen is en ik kom tot het inzicht dat ik dit jaren lang heb verzameld, al vanaf mijn vroege jeugd. Het is zo vanzelfsprekend geworden voor mij om mij groot en sterk voor te doen, een masker als bescherming op te hebben.
Met een recept voor slaapmedicatie en een verwijzing naar een psycholoog ga ik terug naar huis.

Mijn zoektocht begint. Wie ben ik, wie wil ik zijn; hoe krijg ik weer regie over mijn leven; hoe kan ik focus en flow ervaren?

Ik ga naast mijn praktijk weer voor de zekerheid van een baan in loondienst. Daar loop ik binnen een jaar weer tegen de muur op. Dat had ik niet verwacht, weer die muur, terwijl ik ondertussen heel goed wist waar ik mij op wilde focussen en waarmee ik flow ervoer. Als je het wel weet maar niet doet verandert er niet veel. Dit was het moment waarop mijn man zei, ga nu gewoon doen waar je echt energie van krijgt. Ga volledig voor je doelen. Ik ging eindelijk luisteren naar mijn hart, want dat klopt.